ميساکيان، 34 ساله، رهبر گيتاريست گروه و ترانه سرا، گفت: "ما مخالف جريان شنا مي کنيم. مشکلات زيادي در گرفتن مجوز براي پخش موسيقي داريم و اغلب گروهها دست از تلاش مي کشند. اما ما تسليم نمي شويم. آنچه که براي ما مهم است موضوع مالي نيست بلکه پشت سر گذاشتن محدوديت هاست و اطمينان خاطر از اينکه آلبوم در فروشگاههاي موسيقي موجود است."
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تاکنون آلبوم ده قطعه اي اين گروه با عنوان انگليسي "ردپاي روح" را رد کرده است، اعتقاد اين وزارتخانه بر اين است که موسيقي راک غربي محصول معتادان مواد مخدر است.
گروه ميساکيان با حالتي سرسختانه مجدداً خواستار کسب مجوز شده است. اين اقدام آنها آزمايش مهمي براي فضاي فرهنگي دوره رياست جمهوري احمدي نژاد به شمار مي رود. تهيه کننده اين آلبوم در تلاش است مقامات را متقاعد سازد که اهداف آنها صرفاً موزيکال و نه سياسي است.
اين آلبوم محصول دو سال و نيم تدوين و ضبط در استاديوم زيرزميني بسيار کوچک در تهران است. قصد گروه بر اين است که اگر اين آلبوم مجوز رسمي دريافت کند، آن را در قالب DVD در اروپا، امريکا، کشورهاي خليج و همچنين فروشگاههاي ايران توزيع کنند.
بدون کسب مجوز هرگز امکان اجراي روي سن وجود نخواهد داشت. فقط هنرمنداني که مجوز انتشار CD دارند مي توانند مجوز اجراي زنده روي سن بگيرند. ادوين مارکارين، 30 ساله و نوازنده باس، مي گويد: "امرار معاش از طريق موسيقي راک در ايران غيرممکن است. ما به خاطر خودمان مي نوازيم. اين کار هنر به خاطر هنر است."
مشکل اين گروه مشکل دهها گروه راک در سرتاسر ايران است. فقط تعداد معدودي از اين گروهها موسيقي خود را وارد بازار کرده اند.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي تمامي محتويات موزيکال و غنايي آلبوم هاي پيشنهادي را بررسي مي کند. براي کاهش سوءظن اين وزارتخانه برخي گروهها همانند گروه نوريک ميساکيان آهنگها را بدون اشعار تدوين مي کنند. اما وزارت ارشاد، که رسماً موسيقي راک را در گروههاي مجاز موسيقي به رسميت نمي شناسد، اغلب چنين کارهايي را مغاير فرهنگ ايران مي داند.
برخي هنرمندان به منظور توزيع محصولات خود با تأسيس وب سايت به اقدامات وزارت ارشاد واکنش نشان داده اند. برخي ديگر نيز که از اعطاي مجوز براي اجراي زنده محروم شده اند کنسرت هاي پنهاني در مکانهاي موقتي همانند منازل شخصي يا پارکينگهاي زيرزميني به راه مي اندازند و بدين ترتيب در صورت دستگيري ريسک شلاق را به جان خريده اند.
با اين وجود به نظر نمي رسد اين محدوديت ها مانع از فعاليت هنرمندان شده باشد. مسابقه اي که توسط وب سايت غيررسمي فرهنگي، Tehran avenue، براي يافتن نويدبخش ترين موسيقي هاي جديد ايراني برگزار شده است 86 شرکت کننده داشته است که بيش از 80% آنها گروههاي راک هستند.
موسس وب سايت سهراب مهدوي مي گويد: "اکثر اين گروهها زيرزميني هستند که شانس کمي براي انتشار آثار خود دارند اما تعداد آنها رو به افزايش است. اين امر معقولانه است. نسل جوان ايران باماست. حدود 70% درصد جمعيت ايران زير 35 سال هستند و بيشتر آنها به موسيقي راک گرايش دارند."
گرايش به اين نوع موسيقي از زمان انقلاب 1979 که همه موسيقي ها به استثناي آهنگهاي انقلابي و مذهبي را ممنوع کرده است نمايانگر تغيير چشمگيري است. بعد از اينکه آيت الله خميني موسيقي سنتي محلي را آزاد کرد، اين ممنوعيتها تاحدودي لغو شدند.
راک که موسيقي شناخته شده قبل از انقلاب بود در دهه 1990 با روي کار آمدن هاشمي رفسنجاني و محمد خاتمي بار ديگر ظاهر شد.
نتيجتاً آلبوم هاي متعددي از موسيقي هاي ممنوع هنرمنداني چون دويد بووي، لد زپلين و ريديوهد به طور قانوني در دسترس مردم قرار گرفتند. اما ممنوعيت اسلامي در خصوص صداي خوانندگان زن از انتشار آلبوم هاي مدونا و آبا خودداري کرده است.
